Kiedy między braniem i dawaniem brak jest równowagi

Dla wielu osób bardzo ważna jest równowaga miedzy tym, co dają i co dostają od innych. Szczególnie ważne jest to zjawisko w relacjach zawodowych, trochę mniejsze ma to  znaczenie w relacjach rodzinnych.

Przypomnij sobie ile razy kiedy dostałeś coś od kogoś – od razu uruchomiła się w Tobie chęć oddania: uwagi, troski, prezentu. Dzięki tej dynamice wymiany buduje się między Tobą i tą osobą relacja. I im więcej dajesz – tym więcej dostajesz, kontakt staje się wówczas bogatszy, a osoba coraz ważniejsza dla Ciebie.

Zatem dawanie i branie to życiodajna podstawa kontaktowania się z innymi ludźmi, czy całymi grupami. Gdy równowaga zostaje zachowana obie strony pozostają wolne i mają dobrą wolę w kontynuowaniu relacji.

Jednak zdarza się też nam spotykać ludzi, u których ta wymiana nie działa i skupieni są oni na jednym tylko etapie tego procesu.

Pani Manager ENTP

• chciałaby być ważna dla innych ludzi – ale nie okazuje tej ważności w relacji
• skupia się prawie wyłącznie na sobie, swoich problemach, na swoim JA ale nie okazuje zainteresowania drugą osobą i jej światem
• korzysta ze wsparcia wielu osób dookoła ale nie szuka okazji do okazywania wsparcia innym
• domaga się by ten proces rozumienia jej świata i problemów, okazywania troski był ciągły – nawet jak jej otoczenie nie ma ochoty już na kontynuowanie dawania

Efekt jest taki, że czuje się samotna, opuszczona i niezrozumiana przez swoje najbliższe otoczenie.

Pani Kierownik ISTJ

• po otrzymaniu pomocy i wsparcia na zakręcie swojego życia kilka lat temu od znajomej, co jakiś czas prosi o spotkanie porządkujące jej myśli i działania
• w trakcie spotkań głównym tematem relacji jest ona i jej problemy
• nie okazuje zainteresowania, nie zadaje pytań, nie robi miejsca na zaistnienie w tej relacji drugiej stronie

Gdy znajoma w związku z brakiem równowagi w tej relacji nie chce już okazywać jej wsparcia – pani Kierownik czuje się rozczarowana, sfrustrowana i odrzucona.

Pan Dyrektor ISTP

• nie okazuje troski i zainteresowania swoim ludziom ale domaga się takich zachowań o swoich pracowników
• stawia się w centrum uwagi podczas spotkań z zespołem ale nie zachęca i nie wzmacnia pozycji poszczególnych osób w grupie
• nie wykazuje inicjatywy w zarządzaniu swoim zespołem ale oczekuje jej od swoich przełożonych
• nie uwzględnia w swoich działaniach wartości i potrzeb innych – ale domaga się poszanowania swoich

Efekt jest taki, że członkowie zespołu z przerażeniem myślą o wspólnej kolacji świątecznej, udawaniu że dobrze się bawią i że szef to ważna dla nich osoba.

Szefowi towarzyszą obawy i strach, bo nie wie czego może się spodziewać po swoich ludziach i czy w razie trudnych sytuacji będą go wspierać, czy będzie mógł zachować swoje stanowisko i w związku z tym wysoki standard życia.

Żeby więc każda z tych osób mogła czerpać w relacjach z innymi najpierw musi coś dawać od siebie, by następnie  dostawać coś od innych.

Zatem:

Okaż zainteresowanie – by dostać je od drugiej osoby

Słuchaj – by ktoś chciał słuchać Ciebie

Okazuj uznanie – by je otrzymywać od innych

Wspieraj innych w ich potrzebach – by móc liczyć na takie wsparcie

Buduj i podtrzymuj relacje – by ludzie chcieli się wokół Ciebie gromadzić

A proponując komuś spotkanie zamiast mówić: „spotkajmy się, to Ci opowiem co u mnie słychać” raczej użyj sformułowania: „spotkajmy się, bo ciekawi mnie co słychać u Ciebie”