Niektórzy z nas marzą czasami o tym, by idąc na wizytę do lekarza spotkać eksperta, który jest mieszanką Doktora Housa, Derek’a Stepherd’a (serial Chirurdzy), Dr. Queen i Dr Brennan (serial Kości). Od takiej osoby oczekujemy bowiem wiedzy medycznej, doświadczenia, umiejętności sprawnego komunikowania się z pacjentem (słuchania, zadawania pytań), budowania relacji i traktowania pacjenta z szacunkiem, umiejętności analitycznych, szybkiego wyciągania wniosków i stawiania diagnozy, proponowania rozwiązań i traktowania leczenia/ kuracji pacjenta jako procesu obejmującego całość organizmu, a nie tylko wybrany organ. Niestety jak pokazuje życie – to nadal nadzieja bez gwarancji spotykania takich osób – kiedy nasze zdrowie szwankuje.

Oto kilka przykładów typów osobowości spotykanych lekarzy:

Stomatolog – ISFJ – kompetentna pani doktor, ciągle się doskonali, bardzo rzetelnie podchodzi do swojej pracy, dba o komfort pacjenta i efekty, na bieżąco informuje jak będzie wyglądało leczenie i jakich można się spodziewać efektów, dba o budowanie relacji i potrzeby pacjenta. Pasjonatka zawodu i ekspert w swojej specjalizacji. Perfekcjonistka. Sama mówi, że przeżywa każdą wizytę i chce dołożyć wszelkich starań – by pacjent był zadowolony. Gdy ktoś wymaga konsultacji z lekarzem innej specjalizacji – „porusza niebo i ziemię” – by ta sytuacja nie wiązała się z żadnym dodatkowym kłopotem dla pacjenta.

Internista – ESTJ – nie ma dla niej rzeczy niemożliwych i prowadzi tak dogłębny wywiad, tak długo poszukuje przyczyn i powodów choroby pacjenta – aż dotrze do sedna. Nie lubią jej szefowie – bo zleca dodatkowe badania – które obciążają budżet(!) a które ich zdaniem mogłaby pominąć. Jest przy tym nastawiona na dobro pacjenta, jego skuteczne leczenie. Żeby się do niej dostać – czasami trzeba czekać 3 tygodnie. A potem jeszcze odsiedzieć w poczekalni – bo mimo zarządzenia o 15 minutach na wizytę – pani doktor bada czasami pacjenta np. w ciągu 30-40 min. Jest bardzo komunikatywna i otwarta na różne opcje. Opiera się na swoim wieloletnim doświadczeniu i jednocześnie szuka nowej wiedzy. Jeśli na czymś się nie zna lub czegoś nie wie – przyznaje się otwarcie do tego i przekazuje pacjenta kompetentnej osobie.

Lekarz medycyny niekonwencjonalnej – ENFP – buduje relacje, podkreśla że każdy jest dla niego ważny, okazuje troskę, robi dogłębny wywiad i szybko wyciąga wnioski o przyczynach dolegliwości, proponuje rozwiązania ale nie zmusza do korzystania ze swoich usług – daje wybór i czas pacjentowi na podjęcie decyzji o leczeniu. Niestety interesuje się często skomplikowanymi „przypadkami” i wtedy zapomina o całej reszcie,  która czeka do niego w kolejce. Stąd opóźnienia i frustracje oczekujących. Proste dolegliwości nie są dla niego wyzwaniem i czasami mimo deklaracji o ważności pacjenta – nie wszyscy są równo dla niego ważni.

Stomatolog – ISTJ – nie znosi sprzeciwu, jest bardzo przywiązana do swojego zdania i nie dopuszcza pacjenta do głosu, w trakcie rozmowy potrafi odwrócić się tyłem i poświęcać swój czas na obsługę komputera, pytana o rozwiązania na przyszłość potrzebuje dużo czasu na zastanowienie się i nie wiadomo czy coś wymyśli od razu czy dopiero na następnej wizycie, w trakcie wypowiedzi nie podtrzymuje kontaktu wzrokowego, uważa że jest najlepsza na świecie w tym co robi, pacjenci jeśli tylko mogą – pytają o innego lekarza tej specjalizacji na recepcji.

Dietetyk – ESFP – otwarta na budowanie relacji, sama dużo mówi, dużo też zadaje pytań, zbiera informacje i pilnie robi notatki by jak obiecuje przygotować wskazówki dietetyczne dopasowane do potrzeb pacjenta. Potem nie dość że każe pacjentowi oczekiwać na materiały 3 tygodnie, to podsyła standardowe – ściągnięte z Internetu wskazówki, które nie uwzględniają indywidualnych potrzeb pacjenta. Gdy po interwencji pacjenta do sytuacji włącza się dział obsługi Klienta – pani doktor czuje się rozczarowana sytuacją, zaczyna się tłumaczyć ale też odwołuje się to sympatycznego spotkania i tak miłej rozmowy sprzed kilku tygodni. Jest nawet zdziwiona, że pacjent oczekiwał konkretów dopasowanych do jego potrzeb.

Lekarz dziecięcy – ISFP – troskliwa, wrażliwa osoba. Lubi stałych i spokojnych pacjentów. Czuje się dyskomfortowo w każdej sytuacji kiedy rodzice krzyczą na swoje dzieci lub gdy dzieci agresywnie reagują w trakcie wizyty. Jest wtedy drażliwa, a niektórzy nawet zamiast koncentrować się na jej kompetencjach zarzucają jej humorzastość i brak stabilności emocjonalnej w kontaktach z pacjentami. Dużo ją kosztuje angażowanie się w pracę i ponosi osobiste koszty w postaci zmęczenia, frustracji, narzekania na trudnych i niewdzięcznych pacjentów, czy nadmiernego wydatkowania energii. Sprawia wrażenia bycia w chaosie i że nie panuje nad tym co dzieje się w gabinecie. Jednocześnie gdy ktoś zaczepia ją na korytarzu traktuje to jak nietakt – bo lekarzem jest w gabinecie i nie udziela konsultacji na korytarzu. Ma kłopot z asertywnością i dbaniem o swoje granice.

Chirurg – ESFJ – posiada wysokie umiejętności społeczne, jest ekspertem w swojej specjalizacji. Ponieważ lubi – to co robi – niechętnie odnosi się do nauki nowych rzeczy. Ceni sobie święty spokój i poziom życia i pracy jaki ma teraz. Jest niezwykle ceniony przez pacjentów i kolegów w pracy, bardzo lubiany przez pacjentów.

Lekarz medycyny estetycznej – INFJ– stawia na kompleksowe rozwiązania dopasowane do potrzeb pacjenta. Jest przy tym bardzo skupiona na pacjencie, jego komforcie i budowaniu relacji. Zawsze przygotowana, punktualna i dotrzymująca słowa. Ciągle się doskonali, inwestuje w swoje kompetencje, produkty i ofertę – by móc wyprzedzać konkurencję i proponować pacjentom to, co najlepsze.

Lekarz dziecięcy – ISTJ – nie buduje relacji ani z rodzicem ani nie dopasowuje formy komunikacji do wieku i możliwości dziecka. Traktuje swoich pacjentów z poziomu „robota”. Ma ograniczoną wiedzę, stare metody, przywiązanie do leków, którymi leczono lata temu. I jeśli objawy chorób wykraczają poza doświadczenie tego lekarza – nie ma szans na poznanie właściwej diagnozy. Jest przy tym arogancki, stawiający się w pozycji osoby wszystkowiedzącej i pozbawionej dobrego wychowania.

Jakiś czas temu przez kraj przetoczyła się fala informacji o tym, że lekarze będą się bronić  przez agresją pacjentów,  atakami słownymi. Kto obroni nas – pacjentów przed:

• błędami lekarzy
• brakiem wiedzy
• brakiem kompetencji
• traktowaniem pacjenta jak petenta, który przychodzi – zadaje pytania i chce wiedzieć co mu jest i jakie są najlepsze i najtańsze sposoby dbania o zdrowie
• aroganckimi komentarzami lekarzy czy pielęgniarek
• traktowaniem pacjenta jak „śrubki na taśmie” z 10 min czasem na wizytę, co nie dość że nie pozwala zgłębić objawów,  historii choroby, zbadać pacjenta – to o właściwej syntezie danych już nawet nie wspominając

Lekarz – to taki sam człowiek jak pacjent. Ma swoje mocne strony wynikające z typu osobowości ale też i dysfunkcjonalne zachowania w kontaktach z pacjentami.

Jakie są Twoje doświadczenia ze służbą zdrowia? Z jakimi typami osobowości się spotykasz i co z tego dobrego/ złego dla Ciebie wynika?

„Zakochałam się”- tak mi oświadczyła znajoma po powrocie z wakacji w egzotycznym kraju. To była cudowna wiadomość – bo znajoma od dłuższego czasu poszukiwała partnera na życie. Wakacje wprawdzie były krótkie – bo tylko tygodniowe – no ale przecież człowiek „nigdy nie zna dnia ani godziny” – kiedy amor go ustrzeli. Miałyśmy okazję rozmawiać o tym stanie zakochania w jakieś 2 tygodnie po Jej powrocie z odpoczynku i była rozdrażniona, rozbita emocjonalnie, w bliskim kontakcie z komórką – na którą przychodziły smsy od obiektu westchnień. Podpytałam więc o tegoż mężczyznę. Co się okazało:

• znajomość trwała 3 dni
• spędzili je w cudownej scenerii (gwieździste niebo, piękna pogoda, ciepły piasek na plaży, tylko on i ona, itd.)
• widziała w jego oczach uwielbienie
• troszczył się o Nią kiedy byli razem
• w tej krótkiej znajomości jednak  Ona usłyszała wyznane miłosne i smsy przychodzące teraz – były kopią tego, co słyszała tam na miejscu

Wspomnienia z wakacji, tęsknota za tym poznanym mężczyzną i te smsy istotnie wpływały na samopoczucie, pracę i myślenie o sobie samej mojej znajomej.  Nie była w stanie na niczym się skoncentrować i jedyny temat, na który chciała rozmawiać – to tamta sytuacja. 

Zachęcałam więc znajomą do tego by może skorzystali ze skypa i mogli rozmawiać, poznawać się lepiej, podtrzymywać tę relację – skoro jest dla Nich tak ważna. Okazało się  jednak, że do takich rozmów dojść nie może – bo On nie mówi po angielsku a Ona po arabsku. Co więcej moja znajoma nic kompletnie nie wie na temat człowieka do którego wzdycha po całych dniach. Nie wie kim jest, czym się zajmuje, gdzie mieszka, co jest dla Niego w życiu ważne, z jakiej rodziny pochodzi, w jakim środowisku funkcjonuje, co myśli o związku z Europejką.

Więc pytanie czy znajoma zakochała się w kimś realnym – czy w jakimś wyobrażeniu mężczyzny?

Czy to stan zakochania – czy silna tęsknota za sobą samą w stanie tak silnych emocji?

Znajoma to typ osobowości ISFP. Do tej pory zapraszała do swojego życia albo mężczyzn, którzy nie byli gotowi na silne zaangażowanie i zobowiązania, zajętych lub jak tym przypadku – poza zasięgiem . Po zakończeniu tych relacji za każdym razem zostawała z cierpieniem, rozczarowaniem, niskim poczuciem własnej wartości, zwątpieniem w sens dalszych poszukiwań i bez wniosków jakie mogłaby dla siebie wyciągnąć. Uważa jednocześnie, że tylko poznanie kogoś sprawi że Ona stanie się wyjątkowa i wartościowa, że to ktoś odmieni Jej życie, zapewni Jej spokój, bezpieczeństwo, szczęście.

Tylko jeśli Ona sama nie ma tego wszystkiego w sobie – to czy ktokolwiek ma taką moc – by Jej to zagwarantować, zapewnić , dać?

Jak myślisz, jaką typ osobowości i nadużywanie niektórych preferencji odgrywają rolę w życiu tej osoby?

Takie hasło znalazłam ostatnio w wyszukiwarce na stronie mojego bloga.  Kim może być osoba, która próbuje odzyskać utraconą przeszłość? Jak myślą inne osoby podobne do tej, która wierzy, że stare czasy mogą wrócić?

Jeśli słyszysz w swoim otoczeniu:

• Zawsze tak było – więc po co to zmieniać
• Kiedyś to się pracowało …
• Ten poprzedni szef to był wspaniały człowiek, a dziś …
  
• Do głowy mi nie przyszło, żeby to zrobić inaczej
• To były dobre czasy
• Porozmawiajmy o tym, jak to się kiedyś robiło
• Nie zmieniajmy tego, bo może się coś nie udać
• Tego nie da się zastosować, a poza tym zawsze robiliśmy to zupełniej inaczej
• Już nie muszę się rozwijać, wystarczy mi to co umiem, potrafię
• Mam dosyć tych wszystkich wyzwań, chcę mieć święty spokój
• Nie interesuje mnie to, co będzie
• Ten pomysł jest beznadziejny, nie wiem jak to zrobić inaczej

…. to jest duża szansa na to, że masz do czynienia z osobą „S” – czyli skoncentrowaną na przeszłości oraz „tu i teraz”, ufającą doświadczeniu, realistycznie podchodzącą do rzeczywistości, potrzebującą instrukcji i praktycznych wskazówek, lubiącą doskonalić to – co już wie, myślącą szczegółami , rozumiejącą pomysły/ wizje/strategie – tylko jeśli da się je praktycznie zastosować, z niechęcią podchodzącą do rozwoju nowych umiejętności, mogącą nie uwzględniać szerszej perspektywy, często nie myślącą o skutkach/ efektach swoich obecnych działań w przyszłości, mającą ograniczoną ilość rozwiązań wynikających z doświadczenia (a jak czegoś nie doświadczyły – to nie mają z czego czerpać).

Zatem co zrobić, aby wróciły stare czasy? Nie da się nic zrobić aby zawrócić czas, zatrzymać rozwój świata i innych ludzi. Zmiana jest nieodłącznym elementem życia i im szybciej się do tego przekonasz, tym mniejsze rozczarowania i frustracje Cię czekają. Ponieważ ja jestem osobą N – dodałabym – na szczęście przeszłość nie wróci i to na co mam wpływ to sposób w jaki o niej myślę, jakie wnioski i lekcje z niej wyciągam. To, na co mam wpływ  - to jak będzie wyglądała moja przyszłość i jak żyję dziś.

A Ty – gdzie jesteś na tej linii czasu?

1. Utknąłeś w przeszłości ?
2. Jesteś tu i teraz?
3. Czy może perspektywa przyszłości wypełnia Cię bez reszty?

Pomyśl o tym jakie masz korzyści, co tracisz lub czego nie zyskujesz – kiedy wybrałeś odpowiedzi „a” lub „c”? Bowiem, przeszłości już nie ma, przyszłość jeszcze nie nadeszła, a liczy się tylko  – co „tu i teraz”…

Magda Gessler stawia na jakość jedzenia, estetykę otoczenia i klasę w obsłudze. To widzimy na ekranie telewizora gdy odwiedza coraz to nowe miejsca na restauracyjnej mapie kraju i wytyka wszystko co  nie działa i nie smakuje.

Pani Gessler jest typem osobowości ENTP:

• Lub dużo mówić o sobie, o swoich pasjach, planach, życiu osobistym
• Wydaje się mieć szerokie kontakty i znajomości, lubi poznawać nowych ludzi
• Lub ładne i kolorowe otoczenia, artystyczne rozwiązania
• Ważna jest dla Niej przestrzeń, światło, estetyka, spójność  i różnorodność
• W wolnych chwilach mówi o sobie, że”: „Maluję, gadam z mężem, głaszczę koty, jestem z dziećmi, dom i jeszcze raz dom. I ciekawość świata, w każdej wolnej chwili wyjeżdżam, żeby jeszcze coś zobaczyć, jeszcze się w czymś zakochać.”
• Myśli daleko i szeroko, ciągle otwiera nowe restauracje, angażuje się w nowe projekty (na pytanie o skąd czerpie pomysły na nowe przedsięwzięcia, odpowiada: „Bo nie mogę przestać. Bawi mnie nie posiadanie, a radość tworzenia nie mająca końca”), potrafi wykorzystywać nadarzające się okazje, pisze książki, reklamuje przyprawy, prowadzi program telewizyjny.
• Ma wizje, które doprowadza z sukcesem do końca ale często to inni pilnują planu, czasu i realizacji. Bycie punktualną nie jest Jej mocną stroną

Jej typ osobowości, determinacja, łączenie wizji, przedsiębiorczości, umiejętności sprzedawania siebie z pasją gotowania i jedzenia sprawia, że Pani Gessler nie powiedziała jeszcze ostatniego słowa. Wydawałoby się też, że to, czego dziś wymaga od restauratorów ma u siebie zapięte na ostatnich guzik. Nie jest bowiem sztuką stworzyć pewne wysokie standardy w biznesie ale po zatrudnieniu odpowiednich osób sprawić, by wierzyły w tę samą filozofię, trzymały się tych samych zasad i godnie reprezentowały firmę/markę, która ich zatrudnia.

Niestety i u Pani Gessler  zdarzają się czarne owce, które pozostawiają rysy na tym idealnym wizerunku restauratorki.

W ostatnim czasie w cukiernio-restauracji Słodko–Słony umówiłam się ze znajomą, która jest Brytyjką. Miejsce jest otwierane o godz. 10.00. Jednak moja znajoma przyszła 10 min wcześniej, a ponieważ drzwi były otwarte – weszła i chciała zająć stolik i poczekać na mnie. Natrafiła jednak na opór kelnerki, która krzykiem i z papierosem w ustach poinformowała moją znajomą, że jest zamknięte. Był to też środek kłótni z inną osobą z obsługi, którą moja znajoma przerwała swoim wejściem. Nie zatrzymało to jednak pretensji jakie wylewały się z kelnerek i swobodnie, mimo obecności potencjalnego klienta kontynuowały tę na pewno interesującą wymianę. Na szczęście do akcji wkroczył jakiś mężczyzna z kuchni, który uciszył towarzystwo, przeprosił moją znajomą i zaprosił ją do  stolika. Kiedy weszłam – moja znajoma nadal  była pod wpływem emocji i wcale nie była pewna czy chce w tym miejscu zostać. Nasze spotkanie więc siłą rzeczy rozpoczęłyśmy dyskusją o modelu zarządzania tymi ludźmi, normach i zasadach na jakich funkcjonuje ten zespół. Bowiem dobry lider to taki, że gdy go nawet nie ma na miejscu – jego ludzie wiedzą jak prowadzić codzienne działania. Znajoma, która jest Coachem udzieliła na koniec pani kelnerce informacji zwrotnej – ale nie usłyszała słowa przepraszam.  Być może dlatego, że feedback był po angielsku …

Przy innych okazjach w tym samym miejscu zdarzyło mi się czekać wieczność  na rachunek i po tym jak Panie przyjęły i wydały zamówienie – zapominały wejść na antresolę by sprawdzić czy przypadkiem Klient może nie chce zapłacić. Trzeba więc brać  sprawy w swoje ręce, zapamiętywać obsługującą panią, a potem ją odnaleźć by dopełnić formalności – tego mnie nauczyło to miejsce.

W Zielniku – kolejnej restauracji dwa razy pod rząd podano nam nieświeże ciasta. Jest tam taki zwyczaj, że kelner na zakończenie wizyty pyta jak smakowało. I oczywiście można udawać że wszystko w porządku – żeby było miło. Ja wybrałam powiedzenie prawdy –bo znam smak świeżych ciast ze Słodko-słonego. Za każdym razem dostawaliśmy na wynos po dodatkowym cieście w ramach przeprosin. I to fajne – że ktoś, kto odpowiada za jakość oferty potrafi się odnaleźć w takiej sytuacji. Tylko jeśli ktoś na to nie zwróci uwagi – otrzyma za deser, który nie powinien być w ogóle wydany.

Mam też przykre doświadczenie w restauracji Ale Gloria, w której robiłam spotkanie z Klientami przy lunchu. Mimo wyraźnie określonych oczekiwań i celu tego spotkania zostaliśmy usadzeni w sali przechodniej, gdzie za naszymi plecami ciągle się ktoś kręcił a głosy dochodzące z sąsiedniej sali skutecznie zagłuszały treść prezentacji osoby prowadzącej. Na nic były interwencje i próby ogarnięcia sytuacji u Managera. Była to osoba absolutnie pozbawiona nastawienia na rozwiązania i bez myślenia o wysokim poziomie obsługi klienta. Spotkanie biznesowe było więc pierwszym i ostatnim zarazem.

Wydaje się więc, że oprócz kolorowych wystrojów i dekoracji, jedzenia „jak u mamy” warto dbać też o odpowiednich pracowników – ludzi, którzy mają podobną pasję, wartości, standardy i lubią to  – co robią.

Jak pokazuje przykład Pani Gessler i wcześniej opisywanej na blogu Pani Thatcher – mając tak ogromny potencjał przywódczy, wizjonerskość i innowacyjność we krwi – można coś gubić po drodze. A jak wiadomo spektakularnych wydarzeń w naszym życiu mamy kilka – często do wyliczenia na palcach jednej ręki, a cała reszta to szczegóły, szczegóły i drobne elementy życia i biznesu.

Zdjęcie pochodzi z serwisu achyochy.pl